29-05-07

George en Georgina in the jungle

2 verjaardagen, 3 tubes tandpasta, 5 landen, 105 busritten, 262 muggebeten en 89 dagen verder... Na de kopjes onder, wouden we het toch wat rustiger aan doen... en de rest van Honduras verkennen... in de laatste zijn we geslaagd... in het eerste.... bij benadering....Honduras, het tweede grootste land van Centraal-Amerika (een van de armste ook), is groen, overwegend bergachtig met adembenemende zichten om elke bocht! Het heeft een 7 tal nationale parken, voor uitstekende bergtochten. Dus gingen we op weg, 'door berg en dal' kwamen we in kleine dorpjes waar mensen ons vreemd nieuwsgierig aanstaarden. 'Gringos!' hoorde ze je fluisteren en al gauw kwamen niewsgierige schoolkindertjes (allemaal keurig in hun blauw-wit uniform) aanstromen om een meter van ons halt te houden en ons zwijgend aan te staren met hun grote bruine ogen. Het voelt heel raar om tijdens een rustpauze, aan de kant van de weg, op een zeldzaam plekje schaduw onder een boom, rood puffend van de zon en het vele klimmen , zo inneens door een twintigtal ogen geobserveerd en beoordeeld te worden... (je kan je voorstellen dat we er niet bepaalt op ons best uitzagen). Af en toe fluisterden ze iets tegen elkaar waar iedereen dan enorm hard om moest lachen (behalve wij , want wij begrepen er natuurlijk niets van). Meestal was er wel een stoere bij die 'bye bye' durfde zeggen en dan heel hard weg liep... Gelukkig is voetbal een spel zonder woorden... aangekomen in San Augustin (een klein bergdorpje, ver weg van verkeer, grote winkels, waar iedereen elkaar kent) en weer maar eens omsingeld door een 'horde kinderen' speelde Philippe een partijtje voetbal... het ijs was gebroken!! (de ruiten gelukkig niet)Philippes xxste verjaardag vierden we in Copán met xx piña coladas (ons lievelingsdrankje hier) en lekker eten! Hij was heel blij met zijn cadeautje, een chocpot van Nutella, een zeldzame luxe hier (die ik de dag erna stomweg vergat op de bus... schande!) Ook nog drie dagen rondgetrokken in het nationaal park van Monte Celaque, met een tentje dat we hier ergens konden huren. Het was plezant om eens in een tentje te kunnen slapen, zo konden we eindelijk eens onze slaapzakken uittesten (hebben we die toch niet voor niets meegesleurd) en een kampvuurtje maken om ons eigen potje te koken. Dag twee sloegen we ons tentje op in een woud op 2560 meter, op een zogezegde voorziene kampplaats (een houtjen barakje met plastieken zeilen als muur). We waren daar helemaal alleen... romantisch zou je misschien zeggen, maar het was vooral bibberen! Het bos was heel akelig (leek op het bos van in 'Lord of the rings' zei Philippe, kan zijn); op deze hoogte spreekt men hier van een 'Cloud forest', er hangt een mystieke sfeer over de super hoge bomen, bedekt met een soort mos en griezelige kruipplanten die op elk moment je enkels kunnen vastgrijpen, ... er hangt zo een blauw groen licht, de zonnestralen dringen maar nauwelijks door .... en voor de rest was het er muisstil... geen een vogeltje hoorde je zingen... heel vreemd ... het leek ofdat alle dieren wachtten op een nakend gevaar Toen Philippe al lang lag te snurken, lag ik nog met bange ogen in het donker te luisteren naar elk blad dat naar beneden viel...(niet proberen denken aan vallende bomen, hongerige puma's en stoute mannen) 's morgens lag het bos er nog even 'vredig' bij als de avond er voor en leken alle angsten toch wel een tikkeltje belachelijk ...... enfin, we hebben nu toch een diploma der dapperheid...morgen een andere k/hoek: naar Nicaragua.... alwaar we een weekje aan ons epañol zullen werken... saludos

03:19 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-05-07

Beer, wine, rum and fun... (plons)

was voor ons het belangrijkste zinnetje van de afgelopen week. Beer (BCD), Wine (weight belt), Rum (releases), And (air), Fun (final check). Na deze checks gingen we op de rand van de boot zitten, voerden we een achterwaartse koprol uit en bevonden we ons in de Caraîbische zee. Voor degene die niet mee zouden zijn... we hebben er net een duikcursus opzitten. Na een stormvloed aan theorie en een geslaagd examen (allebei meer als 90%, waw) mochten we eindelijk het water in... Heel wat onderwatervaardigheden werden ons bijgebracht, waarbij het masker afnemen, terug opzetten en watervrij maken bij Lies toch wel een portie paniek teweegbracht, met als gevolg dat ze steeds een paar slokken zeewater binnennam (jammie). De dagen erna was het vooral genieten van wat er zich onder water allemaal afspeeld. 's Voormiddags diepzeeduiken (tot 18m) werd afgewisseld met 's namiddags snorkelen. We hadden dus duidelijk de (zoute) smaak te pakken. Na 5 dagen waren we een diploma rijker en prijken prachtige koralen, een zeeschildpad en een haai (een echte!!!) bovenaan op ons 'gezien'-lijstje. Het was echt relaxed en vre rustig, maar toch hadden we ook het gevoel dat we het echte Honduras, boven zeeniveau weliswaar, nog niet gezien hadden en begonnen de reiskriebels weer te jeuken. En als het kriebelt, moet je... Juist! Ondertussen komen we net terug van een tocht doorheen het nationale park 'Pico Bonito'. Alhoewel het droogteseizoen hier nog volop bezig is, stond er toch nog genoeg water in de Rio Cangrejal om deze al raftend af te varen. De verschillende waterval-jumpkes en het rivierzwemmen maakten het vre leuk. We zijn alletwee één keer overboord gevlogen, maar hebben elkaar steeds terug kunnen redden. Momenteel zitten we in San Pedro Sula en plannen we om morgen van hieruit naar Santa Rosa de Copan en het nationaal park Celaque te reizen... Tot in den draai...

01:05 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-05-07

Viva Fidel! Viva Raul! Viva Cuba! Viva las madres!

Hallokes... De smaak van een èchte Cohiba hangt nog in de mond en wellicht bengelen er nog steeds een paar druppeltjes rum aan de lever ook... m.a.w. onze reis naar Cuba zijn we nog steeds aan het verteren. Vermoeiend, verrassend en voldaan: zo kijken we op onze 16-daagse trip door het eiland terug. Eerst en vooral is het bijzonder moeilijk om met een beperkt budget Cuba te verkennen. Er is heel, heel, heel weinig verkeer. Een autootje huren is dus de oplossing, maar dat was voor ons toch wat te duur. Dan maar met het zeldzame openbaar vervoer, maar ook daar moesten we ook heel wat dollars voor neertellen. Er zijn trouwens 2 soorten bussen: De ene is wel spotgoedkoop, maar enkel voor de Cubanen en de andere is $$$$$ en mag je als toerist met andere westerse lotgenoten in geairconditioneerde omstandigheden delen. Onze eerste grote zorg was dus om een goed(koop) mobiliteitsplan uit te dokteren. Dit resulteerde achteraf in 2 ritjes met de bus, 3 dagen op de fiets en veel liften. "Cubaans liften" werd voor ons een nieuw werkwoord en hield in dat we op al het weinige verkeer dat 2 (paard en kar) of 4 wielen had, sprongen. In de bestelwagen, in de laadbak van camions, naast de camionchauffeur, in een Chevrolet '57, in een wegenwerkenzandafschraapmachine, een toeristenauto, en tenslotte dan toch in zo'n bus vol Cubanen...1 mei is voor alle Cubanen een belangrijke dag en ook wij keken vol spanning naar deze dag uit. Om 5 uur opgestaan, want we hadden gehoord dat iedereen vanaf dat uur langs de Malecòn naar de plaats van het uiteindelijke gebeuren, de plaza de la revoluciòn, zou gaan. Op de Malecòn, de wandelboulevard langsheen de kust, was het op dat moment verdacht rustig. Op een bepaald moment dachten we zelfs dat we al het heugelijke van deze dag gingen missen... tot het moment dat er honderden bussen en vrachtwagens de hoek omdraaiden en ons met een overvolle lading mensen voorbijreden. Men ging dus niet te voet naar daar... (dat hadden we even verkeerd begrepen) Na een goed uur doorstappen, kwamen we op de plaza aan en was het samen met gans Havana spannend afwachten tot 8uur. Zou Fidel zich aan zijn volk laten zien? Om 8uur werd met het volkslied het startschot gegeven en na een 'korte' toespraak van Raul en het luidkeels gebrul van de massa VIVA FIDEL! VIVA RAUL! VIVA CUBA! kwam de mensenzee langzaam op gang. Meer dan 1 miljoen mensen zouden die dag op een leutig communistisch marsdeuntje over de plaza de la revoluciòn gemarcheert hebben en wij waren onder hen. Kriebels en kippenvel... die achteraf bij het zien van de beelden nog eens terugkwamen. Na 16 dagen Cuba en meer dan 16 uur bussen vanuit Cancun zijn we ondertussen in het land, met de volgens ons tweede mooiste hoofdstsadsnaam ter wereld (Burkina Faso staat zonder twijfel op nummer èèn), aanbeland. Morgen verlaten we opnieuw het vasteland en gaan we op Utila een duik nemen in de voor ons totnogtoe onbekende wereld van Jaws, Flipper, Willy en Nemo... En tot slot... A nuestras madres: te deseamos un feliz dia de la madre!

22:33 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |