11-08-07

 

Lokerse feesten

21:22 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-07

Deze week in ...

Costa Rica - nog eens heerlijk afgezien tijdens expeditie 'Chirripo' (3830m)- na een 'tocht door het donker', super mooi zicht van boven op top, alleen met z'n twee, net op tijd voor de zonsopgang (wel een beetje jammer dat het die dag bewolkt was) - een afdaling om 'aj' tegen te zeggen, slechts 11 keer gevallen op het modderig pad naar beneden, amai dat ging snel (Philippe's buik deed pijn van het lachen) Panama- opnieuw alleen met z'n twee op een verlaten strand aan de Pacifische kust op 'Penisula Azuero', alleen jammer dat het de hele dag regende (zijn we nu al in Belgie?)- ons zelf vermaakt met in 'Las Tablas' tijdens het jaarlijkse festival met echte stier gevechten, camionen stieren werden aangevoerd en het hele spektakel duurde zo'n 5 uur... op einde stonden er zodanig veel (zatte) toreadors op het veld dat de stieren ertussen moesten slalommen- Philippe's baardgroei neemt ongekende proporties aanVolgende week in Panama- slagen we erin om het Panama-kanaal af te varen in een luxueuze zeiljacht?- worden we bruin op het eiland bij Nombre de Dios of wordt het snorkelen in de regen?- en vooral, halen we op tijd onze terugvlucht ????

05:42 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-07-07

Baardgroei en ander onkruid

Net zojuist ons oranje huisje in de bergen verlaten (snik, snik)... eigen brood bakken, konijnenkoten uitmesten, bomen planten, havermoutpapontbijt, visvijver graven, woodstove aankrijgen, workshops permacultuur, pannenkoeken met rozijnen, ananas en bruine suiker, machetes in de lucht, vroege vogels : 5u30, onkruid wieden, tequila tot diep in de nacht ( 20u45!), zonnige morgends en middagen vol regen,... = voorbij... Maar het waren weer twee weken om nooit te vergeten.... En vooral, we hebben een nieuw woord bijgeleerd (geen Spaans deze keer): Permacultuur! (voor de groene vingers onder ons -> internetten! op o.a. Bill Mollison!) Het zette ons aan het denken, gaf heel nieuwe inzichten en gekke ideëen voor de toekomst...vanaf nu genieten we nóg meer van onze laatste twee weken (nu al?), morgen staan we - hopelijk- op de hoogste berg van Costa Rica , de Chiripo. Daarna richting Panama.... Toedelidoe!

19:45 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-07-07

 

"Want een foto zegt meer dan 1000 woorden.... "

18:12 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-07-07

met ons hoofd in de wolken...

Helaba,We overleven ondertussen al 3 weken elke dag op rijst en frigoles, de leatherback schildpad eet dag in dag uit, gedurende 100 jaar, enkel en alleen kwallen. Nooit gedacht dat je door het eten van deze slijmerige substantie, die voor 99% uit water bestaat, tot 600 kilo zwaar kon worden... Tijdens ons vrijwilligersproject in Pacuare hebben we zo één reuzachtig exemplaar van dichtbij kunnen aanschouwen. (het legseizoen loopt van april t.e.m. juni) Tijdens onze eerste nachtelijke patrouille was het al meteen raak. Het vrouwtje was net aan land gekomen en had juist haar nest gegraven... het leggen van de eieren, het toemaken van het nest, het camoufleren, het terug naar zee kruipen en het verdwijnen in de golven zijn beelden die dezelfde nacht tijdens het dromen meerdere keren terugkwamen. Ons verblijf daar kon toen al niet meer stuk... Alle schildpadden komen 's nachts aan land en ook de kleintjes (die na 60 dagen uit het ei komen) verkiezen het donker om vanuit het nest naar zee toe te kruipen. Toch worden er ook morgendpatrouilles gehouden om de schildpadjes die te dicht bij het oppervlak zitten (en zo door de felle zon uitgedroogd geraken en het dus niet overleven) met zachte hand uit te graven en ze, onder begeleiding, maar toch op eigen kracht, naar zee te laten kruipen. Tijdens elk van onze 3 morgendpatrouilles hebben we op die manier talrijke schildpadjes kunnen redden. Prachtig... Toch maakten we ook de minder mooie kant van de natuur mee... schildpadjes waarvan de kop was afgebeten door krabben, eieren die door roofdieren stukgebeten waren, kleintjes die volledig ontwikkeld waren maar op de een of andere manier toch niet uit het ei geraakten... die week was een wildlife en biologie-les inéén. Op dit moment heeft het zachte handwerk plaats gemaakt voor blijnen en zitten we elke morgend met schup, spade en machete in de tuin, akker of het woud. De gehele namiddag spendeeren we acher onze houtstoof.... op een ecologische boerderij gebeurt alles niet ietsje trager... we bakken brood, pizzas en koekjes... dit terwijl de namiddagwolkjes zachtjes binnendrijven,... op 1500 m is een adembendend zicht hoe alle wolken zich onder en rondom opstapelen.... we voelen ons als troetelbeertjes... vrijwilligerswerk op een organische boerderij weer eens wat andersgroene groeten!

18:12 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-06-07

dermochelys coriacea

Na Léon, een drietal daagjes in Granada... we genoten daar van de warme zon, de mooie koloniale gebouwen en de 'knip-met de vinger-...-alsjeblief-mevrouw/mijnheer'-faciliteiten die massa-toerisme met zich meebrengt... och ja, een voorraadje banana-milkshakes en frietjes opslaan voor de laatste weekjes in Centraal - Amerika kan zeker geen kwaad... Van opslaan gesproken; er zijn al enkele souveniertjes gestockeerd in onze - nu immens grote backpack... we lijken wel een verhuisfirma... (een heel kwarwei trouwens om die backpack én jezelf op een overvolle bus te hijsen, tjonge, jonge) Na Granada, Isla Omotepe (een eiland in het grootste zoetwatermeer ter wereld), alwaar we alweer een vulkaan beklommen. Een 'dode' deze keer, we zwommen in het kratermeer, alléé zwommen -> als we onze buik goedgenoeg introkken om niet tegen de modderige bodem te schuren...ging het wel). Het echte zwemwerk deden we in San Juan del Sur, de laatste grote stad voor Costa Rica aan de Nicarguaanse Pacifische kust en naart schijnt één van de 5 beste plaatsen ter wereld om te surfen... Beachboy Philippe probeerde dit twee dagen uit en op het eind was hij aardig goed met deze variant van 'plankrodeo' (ah ah, insider)... Lies toonte zich ook van haar goede kant en verdiepte zich volledig in een boek en in de hoge golven... (echt REUSachtige en krachtige golven... lekker zeewater trouwens:)Hierna lieten we Nicaragua voor wat het was (en het was zeker de moeite!) en reden we recht naar het toppunt van de Beschaving... San José, Costa Rica.... wat een verschil, we maakten hier al kennis met Wendy, de heer Colonel Harland Sanders -werkt voor een bekend bedrijf KFC genaamd-, een zekere McDonald en zelf een koning; ' Burger King'....we houden het toch maar liever bij de plaatselijke comida, Gallo Pinto voor Philippe en Pollo Frito voor Lies....Morgen vertrekken we op schildpaddenavontuur aan de Caraïbische kust... spannend... neem gerust eens een kijkje waar we uithangen: op www.turtleprotection.org Hasta la proxima!

02:10 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-06-07

 Wat zullen we eten 7 dagen lang?

Gratis internet, koffie, thee, biljart, TV, maar vooral zwembad, zijn de extra-legale voordelen die we ons, na twee dagen trekken op en rond vulkaan Telica, gunnen. Het is hier vre warm; te heet om tussen zonsopkomst en zonsondergang echt zware inspanningen te doen... Een vulkaan beklimmen leek ons dus wel een leuk idee... Keuze genoeg trouwens, want Leon ligt net onder een aaneengeschakelde keten van vulkanen: de "Cordillera de Los Maribios". Georganiseerde tochten naar een viertal van deze impressionante reuzen worden aangeboden door Quetzaltrekkers, een tour agency die we nog kenden van uit Guatemala en die ons nu kon verleiden voor een vulkaantocht. Samen met Gerald, onze plaatselijke gids begonnen we gepakt en gezakt aan een wedstrijdje “zweten om 't er tmeest”. Nooit gedacht dat een Nicaraguaan deze wedstrijd zou winnen. Na een 4-tal uur klimmen, bevonden we ons op een grote vlakte, zo’n 100m onder de vulkaankrater. Een ideale plek voor het opzetten van de tent. Na een kort schoonheidsslaapje waren we klaar voor de laatste klim naar de rand van de krater. De laatste meters gingen wat voorzichtiger, want we zagen dat ons pad plotseling bleek op te houden. Op handen en knieen gezeten en met een uitgestrekte nek waagden we het toch om een kijkje te nemen over de rand van de krater. WAAUW… Dat gaf echte kriebels… Een halve meter verder, zou 300m dieper betekenen. Daar mochten we op dat moment niet aan denken, maar toch… Het constante ruisende geluid, de rookgassen, de speciale geur en de lava gaven ons het gevoel dat er hier onder onze voeten echt iets aan het leven was…Een fantastisch gevoel... We kunnen dus wel zeggen dat we lekker ‘gerecupereerd’ zijn van een weekje frijol-dieet… Frijol? Rood/bruine bonen, het basisvoedsel van heel centraal-Amerika [zie foto] Dieet? Vorige week namen we een weekje curso Espanol met homestay bij ‘een echte Nicaraguaanse familie’, echt was het wel… comida tipico; HIEP HOY! – in het begin-, NIET WEER! – na 2 dagen, zowel ‘s morgens, ‘s middags, ‘s avonds dezelfde bruine substantie op ons bord te zien liggen… [Vraag Philippe naar z'n eigen versie van het liedje ' wat zullen we eten...] Lies had na twee dagen gelukkig een uitvlucht (wegens een ‘andere bruine substantie’) Philippe, ocharme, niet… Wij Belgen zijn best wel verwend qua eten, 3 keer per dag, telkens iets anders is hier niet zo vanzelfsprekend…Lekker taartjes en cakskes hebben ze hier gelukkig wel! Papa’s eet er ook ginder een op ons gezondheid GELUKKIGE VADERKESDAG……. ‘en stem voor de goeien eei!

05:39 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-05-07

George en Georgina in the jungle

2 verjaardagen, 3 tubes tandpasta, 5 landen, 105 busritten, 262 muggebeten en 89 dagen verder... Na de kopjes onder, wouden we het toch wat rustiger aan doen... en de rest van Honduras verkennen... in de laatste zijn we geslaagd... in het eerste.... bij benadering....Honduras, het tweede grootste land van Centraal-Amerika (een van de armste ook), is groen, overwegend bergachtig met adembenemende zichten om elke bocht! Het heeft een 7 tal nationale parken, voor uitstekende bergtochten. Dus gingen we op weg, 'door berg en dal' kwamen we in kleine dorpjes waar mensen ons vreemd nieuwsgierig aanstaarden. 'Gringos!' hoorde ze je fluisteren en al gauw kwamen niewsgierige schoolkindertjes (allemaal keurig in hun blauw-wit uniform) aanstromen om een meter van ons halt te houden en ons zwijgend aan te staren met hun grote bruine ogen. Het voelt heel raar om tijdens een rustpauze, aan de kant van de weg, op een zeldzaam plekje schaduw onder een boom, rood puffend van de zon en het vele klimmen , zo inneens door een twintigtal ogen geobserveerd en beoordeeld te worden... (je kan je voorstellen dat we er niet bepaalt op ons best uitzagen). Af en toe fluisterden ze iets tegen elkaar waar iedereen dan enorm hard om moest lachen (behalve wij , want wij begrepen er natuurlijk niets van). Meestal was er wel een stoere bij die 'bye bye' durfde zeggen en dan heel hard weg liep... Gelukkig is voetbal een spel zonder woorden... aangekomen in San Augustin (een klein bergdorpje, ver weg van verkeer, grote winkels, waar iedereen elkaar kent) en weer maar eens omsingeld door een 'horde kinderen' speelde Philippe een partijtje voetbal... het ijs was gebroken!! (de ruiten gelukkig niet)Philippes xxste verjaardag vierden we in Copán met xx piña coladas (ons lievelingsdrankje hier) en lekker eten! Hij was heel blij met zijn cadeautje, een chocpot van Nutella, een zeldzame luxe hier (die ik de dag erna stomweg vergat op de bus... schande!) Ook nog drie dagen rondgetrokken in het nationaal park van Monte Celaque, met een tentje dat we hier ergens konden huren. Het was plezant om eens in een tentje te kunnen slapen, zo konden we eindelijk eens onze slaapzakken uittesten (hebben we die toch niet voor niets meegesleurd) en een kampvuurtje maken om ons eigen potje te koken. Dag twee sloegen we ons tentje op in een woud op 2560 meter, op een zogezegde voorziene kampplaats (een houtjen barakje met plastieken zeilen als muur). We waren daar helemaal alleen... romantisch zou je misschien zeggen, maar het was vooral bibberen! Het bos was heel akelig (leek op het bos van in 'Lord of the rings' zei Philippe, kan zijn); op deze hoogte spreekt men hier van een 'Cloud forest', er hangt een mystieke sfeer over de super hoge bomen, bedekt met een soort mos en griezelige kruipplanten die op elk moment je enkels kunnen vastgrijpen, ... er hangt zo een blauw groen licht, de zonnestralen dringen maar nauwelijks door .... en voor de rest was het er muisstil... geen een vogeltje hoorde je zingen... heel vreemd ... het leek ofdat alle dieren wachtten op een nakend gevaar Toen Philippe al lang lag te snurken, lag ik nog met bange ogen in het donker te luisteren naar elk blad dat naar beneden viel...(niet proberen denken aan vallende bomen, hongerige puma's en stoute mannen) 's morgens lag het bos er nog even 'vredig' bij als de avond er voor en leken alle angsten toch wel een tikkeltje belachelijk ...... enfin, we hebben nu toch een diploma der dapperheid...morgen een andere k/hoek: naar Nicaragua.... alwaar we een weekje aan ons epañol zullen werken... saludos

03:19 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-05-07

Beer, wine, rum and fun... (plons)

was voor ons het belangrijkste zinnetje van de afgelopen week. Beer (BCD), Wine (weight belt), Rum (releases), And (air), Fun (final check). Na deze checks gingen we op de rand van de boot zitten, voerden we een achterwaartse koprol uit en bevonden we ons in de Caraîbische zee. Voor degene die niet mee zouden zijn... we hebben er net een duikcursus opzitten. Na een stormvloed aan theorie en een geslaagd examen (allebei meer als 90%, waw) mochten we eindelijk het water in... Heel wat onderwatervaardigheden werden ons bijgebracht, waarbij het masker afnemen, terug opzetten en watervrij maken bij Lies toch wel een portie paniek teweegbracht, met als gevolg dat ze steeds een paar slokken zeewater binnennam (jammie). De dagen erna was het vooral genieten van wat er zich onder water allemaal afspeeld. 's Voormiddags diepzeeduiken (tot 18m) werd afgewisseld met 's namiddags snorkelen. We hadden dus duidelijk de (zoute) smaak te pakken. Na 5 dagen waren we een diploma rijker en prijken prachtige koralen, een zeeschildpad en een haai (een echte!!!) bovenaan op ons 'gezien'-lijstje. Het was echt relaxed en vre rustig, maar toch hadden we ook het gevoel dat we het echte Honduras, boven zeeniveau weliswaar, nog niet gezien hadden en begonnen de reiskriebels weer te jeuken. En als het kriebelt, moet je... Juist! Ondertussen komen we net terug van een tocht doorheen het nationale park 'Pico Bonito'. Alhoewel het droogteseizoen hier nog volop bezig is, stond er toch nog genoeg water in de Rio Cangrejal om deze al raftend af te varen. De verschillende waterval-jumpkes en het rivierzwemmen maakten het vre leuk. We zijn alletwee één keer overboord gevlogen, maar hebben elkaar steeds terug kunnen redden. Momenteel zitten we in San Pedro Sula en plannen we om morgen van hieruit naar Santa Rosa de Copan en het nationaal park Celaque te reizen... Tot in den draai...

01:05 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-05-07

Viva Fidel! Viva Raul! Viva Cuba! Viva las madres!

Hallokes... De smaak van een èchte Cohiba hangt nog in de mond en wellicht bengelen er nog steeds een paar druppeltjes rum aan de lever ook... m.a.w. onze reis naar Cuba zijn we nog steeds aan het verteren. Vermoeiend, verrassend en voldaan: zo kijken we op onze 16-daagse trip door het eiland terug. Eerst en vooral is het bijzonder moeilijk om met een beperkt budget Cuba te verkennen. Er is heel, heel, heel weinig verkeer. Een autootje huren is dus de oplossing, maar dat was voor ons toch wat te duur. Dan maar met het zeldzame openbaar vervoer, maar ook daar moesten we ook heel wat dollars voor neertellen. Er zijn trouwens 2 soorten bussen: De ene is wel spotgoedkoop, maar enkel voor de Cubanen en de andere is $$$$$ en mag je als toerist met andere westerse lotgenoten in geairconditioneerde omstandigheden delen. Onze eerste grote zorg was dus om een goed(koop) mobiliteitsplan uit te dokteren. Dit resulteerde achteraf in 2 ritjes met de bus, 3 dagen op de fiets en veel liften. "Cubaans liften" werd voor ons een nieuw werkwoord en hield in dat we op al het weinige verkeer dat 2 (paard en kar) of 4 wielen had, sprongen. In de bestelwagen, in de laadbak van camions, naast de camionchauffeur, in een Chevrolet '57, in een wegenwerkenzandafschraapmachine, een toeristenauto, en tenslotte dan toch in zo'n bus vol Cubanen...1 mei is voor alle Cubanen een belangrijke dag en ook wij keken vol spanning naar deze dag uit. Om 5 uur opgestaan, want we hadden gehoord dat iedereen vanaf dat uur langs de Malecòn naar de plaats van het uiteindelijke gebeuren, de plaza de la revoluciòn, zou gaan. Op de Malecòn, de wandelboulevard langsheen de kust, was het op dat moment verdacht rustig. Op een bepaald moment dachten we zelfs dat we al het heugelijke van deze dag gingen missen... tot het moment dat er honderden bussen en vrachtwagens de hoek omdraaiden en ons met een overvolle lading mensen voorbijreden. Men ging dus niet te voet naar daar... (dat hadden we even verkeerd begrepen) Na een goed uur doorstappen, kwamen we op de plaza aan en was het samen met gans Havana spannend afwachten tot 8uur. Zou Fidel zich aan zijn volk laten zien? Om 8uur werd met het volkslied het startschot gegeven en na een 'korte' toespraak van Raul en het luidkeels gebrul van de massa VIVA FIDEL! VIVA RAUL! VIVA CUBA! kwam de mensenzee langzaam op gang. Meer dan 1 miljoen mensen zouden die dag op een leutig communistisch marsdeuntje over de plaza de la revoluciòn gemarcheert hebben en wij waren onder hen. Kriebels en kippenvel... die achteraf bij het zien van de beelden nog eens terugkwamen. Na 16 dagen Cuba en meer dan 16 uur bussen vanuit Cancun zijn we ondertussen in het land, met de volgens ons tweede mooiste hoofdstsadsnaam ter wereld (Burkina Faso staat zonder twijfel op nummer èèn), aanbeland. Morgen verlaten we opnieuw het vasteland en gaan we op Utila een duik nemen in de voor ons totnogtoe onbekende wereld van Jaws, Flipper, Willy en Nemo... En tot slot... A nuestras madres: te deseamos un feliz dia de la madre!

22:33 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-04-07

Zin in Cuba..... Libre!

We beginnen direct met een smaakmaker van Amerikaanse intelligentie van jewelste, vandaag live meegemaakt tijdens het bezoeken van de ruïnes van Tulum, Mexcio. (trouwens, de ruïnes zelf zijn niet veel soeps maar wel hun schitterende locatie, pal boven een azuur blauwe Caraïbische zee... ). Wij = slenterend door het park, Maya tempels kijkend en uitleg-bordjes lezend , zij (begin de dertig, Amerikaans koppel) = eveneens slenterend, kijkend én bordjes lezend) Op een bepaald moment zagen we het bordje " -> Salida " , zei de Amerikaanse vrouw tegen haar vriend : " 'Salida' , does that mean 'beach', honey? " waarop hij: " Mmmmmh yeah, I think so" Waarop ze beiden de richtingaanwijzer volgden... (gelukkig maar :)Nou, hier worden wij toch even stil van :), zo een moeilijk woord is 'playa' nu ook weeral niet .Ondertussen dus in Mexico aanbeland, na zo'n 14u bussen en 16u onderweg... Zaterdagmorgen 6uur vertrokken we richten Belize, we hadden gedacht dat dit land toch iets moderner zou zijn dan Guatemala maar we vonden het heel gelijkaardig, wel minder bebouwd en groen ... we zijn er maar ook chickenbus-gewijs doorgereden dus zo een goed beeld hebben we niet.... Wat wel grappig was, was de luide muziek : Reggaetonnnnn, yeah . een soort dansbare reggae met echt een vette beat! De volumeknop werd volledig opgedraaid waardoor we echt moesten brullen om elkaar te verstaan... Telkens als de bus stopt komen er verkopers opgesprongen (van kranten, kauwgom, drank, pillekes voor de bloedsomloop, hamburgers, predikers, enz.). Gisteren dus ook, we zijn het zo gewoon geworden dat we eigenlijk niet meer raar opkijken, tot er opeens een mollige negerin opsprong om haar 'hamburgers with cheese'- ja, Belize is een vroegere Engelse kolonie - te verkopen. Ze begon spontaan te dansen op de muziek, met haar kont zo door die smalle gang,... ze verkocht geen één hamburger maar toverde wel een lach op ieders gezicht ! Echt tof!Na 7 uur chickenbussen kwamen we aan in het moderne busstation van Mexico, daar aangekomen was het plots een uur later (tijdgordels), bleek de bus naar Chichen Itza al lang weg te zijn en bleek de enige beschikbare bus richting Cancun die naar Tulum te zijn... een eerste klasse bus nog wel !! van tsjikkenbus naar sjiekenbus! heel erg welkom!Morgen reizen we door naar Cancun luchthaven om de vlieger naar Cuba te nemen, we zijn razend benieuwd!

05:16 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-04-07

het hoogtepunt van de reis...

Of eerder het hoogste punt van de reis, ligt ondertussen al drie dagen achter en zo´n 3000 meter boven ons. Afgelopen maandag zijn we om 04.30u 's morgens uit ons bed recht de laadbak van de pick-up ingekropen, om er twee uur later nog verkrampter uit te sukkelen. We stonden toen ergens halverwege tussen de voet en de top van de Tajumulco en het begon toch wel wat te kriebelen in de buik. Die dag zouden we immers op het hoogste punt van gans Centraal-Amerika staan. Na een drietal uur stap- en klauterwerk waren we op 4220m aanbeland en het uitzicht was .......... (lees: onbeschrijfelijk). Dichter bij God én de zon zullen we tijdens onze reis (Delta & Cuba airlines niet meegerekend) niet meer geraken. De dag erna begon een beetje raar en droevig. De tijd om afscheid te nemen van Patrick, DIFAM en San Miguel Ixtahuacan was aangebroken. In de afgelopen 4 weken deden we in de weekends uitstapjes (Xela, Todo Santos, Atitlan) en keerden we op zondag of maandag terug naar ons huisje. Vanaf nu hebben we dus geen vast stekkie meer, maar starten we met de titel van ons blog waar te maken. Niet dat we daar iets op tegen hebben, verre verre van, maar San Miguel heeft de afgelopen maand op ons toch wel een diepe en beklijvende indruk nagelaten.Op dit ogenblik hangt in Calle nº5 van Antigua de geur van tortillas, frigoles en Gallo. Avondeten is nu nog niet aan ons besteed, wij hebben vanmiddag al ergens lekker en goedkoop gegeten. Antigua heeft de week na Semana Santa haar magneetkracht op toeristen precies wat verloren. Dit maakt het voor ons wel wat aangenamer om hier rond te dolen. Prachtige gebouwen, kerken en straten in koloniale stijl zorgen ervoor dat je je hier echt in Spanje waant. (en ze spreken hier zelfs Spaans). Morgen spuwt Lies in de buurt van de vulkaan Pacaya 24 kaarsjes uit en daarna vertrekken we richting oostkust van Guatemala...Tot in den draa!

02:51 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-04-07

in (Sabado) de gloria

Eventjes een bericht tussen de mis en de patatten door....waarom a) misb) patatten?Hier is stille zaterdag, Sabado de Gloria, een glorieuze dag voor alle pasgeboren,... het is een eer om je kind te laten dopen vandaag, het is trouwens ook een eer om meter en peter te kunnen zijn....Tot u spreken de fiere Padrino Philippe en madrino Lies....We zijn meter en peter van Kladie, een kleindochter van Don Pablo, een metser bij DIFAM met wie we al veel plezier gehad hebben...We konden het niet laten om op de weg tussen het doopvont en het feestmaal eventjes binnen te springen in het internetcafe...tot gauw!

20:18 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-03-07

alles kan... melkkan, koffiekan, San Miguel Ixtahuacàn!

Dat België bekendis om zijn uitgebreide en overheerlijke gastronomie is geweten, maar dat ook zijn inwoners een lekkere maaltijd wel op prijs weten te stellen is nu ook eindelijk doorgedrongen tot in de verre bergdorpjes van de maya's.... lees hier hoe:(eerst misschien wat - niet onbelangrijke- achtergrond info;hier in San Miguel verblijven we bij een organisatie die hoofdzakelijk werkt met microkredietsystemen - voor de technische details hiervan:google- in de bergen leven hier zo`n 30tal maya-gemeenschappen, aldea`s genaamd,waar verschillende personen zich verenigd hebben en een groepslening aangaan. Met een kleine lening - die een commerciële bank hen nooit zou geven omdat ze hun kredietwaardigheid niet kunnen bewijzen - kunnen de plaatselijke boeren bv. een extralapje grond kopen en huismoeders een extra varken om vet te mesten... om zo beetje aan de armoede te ontsnappen.... Maandelijks gaan de kredietwerkers van de organisatie op bezoek bij die groepen om een klein deeltje van de lening terug te innen... tegenwoordig gaan wij dus mee 'op bezoek' ..... dat is meestal een heel eind met de pickup - de aarde wegen zijn hier heel slecht en stijl omhoog of omlaag - tis te zien of je heen-of terugkomt - ....en dan nog een stukje te voet... maar het is er prachtig mooi,...te midden van machtige bergen, groen, terrasbouw, lemenhutjes en kleurrijke mensen (vanbuiten én vanbinnen) Wij worden altijd ongeloofelijk gastvrij ontvangen, we krijgen het beste plastieke stoeltje aangewezen en worden bijna altijd getrakteerd op een cola .... nu, dit was vandaag ook het geval....)maarna ons bezoekje gingen we op uitnodiging van de bevolking nog een andere gemeenschap bezoeken, er werd juist het feest van de maïs gevierd (dit was gisteren begonnen en duurt tot deze avond). Dit feest wordt gevierd met lekker eten, een speciale misviering - door padre Eric een Belg die hier al bijna 30 jaar leeft- en een bandje met de keyboardspeler/zanger, en twee gitaristen, waarvan 1 zanger. Nu, de anderen van de organisatie waren al teruggekeerd naar San Miguel, wij zouden dan te voet volgen... dus we waren daar echt wel op onze beperkte kennis van Spaans en Mam aangewezen.... Na (lekker) gegeten te hebben, liepen we nog wat rond in het dorpje. Handjesschuddend en buenas tardes zeggend liepen we op de muziek af die daar een beetje verder uit de grote boxen schaldde... (waar in godsnaam halen ze die hypermoderne boxen, micro's en muziekinstrumenten denk je dan) De bandleader had ons al gauw opgemerkt (ja, niet dat je daar zo clever voor moet zijn;). Toen hun liedje gedaan was, nam hij het woord: hij heette ons welkom op dit feest en vroeg ons of we ons eens wilden voorstellen, waarvan we kwamen enzo,.... ik duwde maar vlug Philippe naar voor want in een land waar de man toch altijd net iets belangrijker is dan de vrouw horen zeker openbare toespraken bij dacht ik zo (oef daar was ik makkelijk van of, maar Philippe natuurlijk niet). Ietwat zenuwachtig nam hij de micro vast, alle nieuwsgierige bruine ogen op hem gericht, hier volgen zijn woorden: ja, hm hm , eeuhh goeiemiddag..... ik ben hier met mijn vrouw (?)- naar mij verwijzend hé - , eeuhh,we hebben hier net gegeten..... het eten was heel...... lekker ..... ja... allee musica..... '' na enkele secondenbegon het bandje dan maar aan z'n volgende nummer... door de onverwachtse uitnodiging van een speech weet een mens niet altijd wat te zeggen natuurlijk, en dan weet je alleen maar het belangrijkste des levens .... Niet lang daarna hebben we dan mr afscheid genomen en onze lange wandeling naar San Miguel begonnen.... (die ging maar redelijk traag vooruit omdat we telkens inde slappe lach schoten omwille van Philippe's wijze woorden)Eigenlijk, het èchte avondtuur van de dag is dat we tijdens onze wandeling geheel onverwachts getrakteerd werden op een echte tropische bui.... en dit ruim een maand te vroeg... (ook hier dus opwarming van de aarde) de boeren houden hun hart vast want de kans is groot dat als het te vroeg begint te regenen het dan ook te vroeg ophoudt,waardoor de oogst mislukt....)Veel liefs!

01:12 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

14-03-07

Met de fiets aan de hand gaan we door gans het land

Gisteren hebben we de naam van dit weblog alle eer aan gedaan: we wouden wel eens iets proberen wat niemand ons ooit had voorgedaan.... Vorige week in Huehue kochten we twee (tweede of eerder vijfde) hands mountainbikes.... en mountains zijn er hier wel... Zoals onze gids in België - Lucien- al eerder opmerkte zitten we hier in de Cuchumatanes, het hoogste gebergte in Centraal-Amerika... de toppen liggen steeds in de wolken en als je er op een hoge staat kan je in de verte de vulkanen van San Marcos zien liggen...Omdat we maandag sowieso naar San Miguel gingen wouden we onze fietsjes wel eens testen.... eens de grote weg verlaten te hebben hadden we al snel door dat onze fietstocht eerder een duatlon zou worden,wegens baantjes te steil en te zanderig, amai gestapt dat we daar gedaan hebben (uitroepteken) Toen we- bezweet en bestoft, bijna uitgedroogd en is-dit-nog-wel-de-juiste-weg?nogaltijd aan het stappen waren en het langzaam donker werd kwam gelukkig onze sponsorwagen met motivator Patrick aangecruised...dan maar de fietsen met ons erbij in de pick-up gezwierd en met de wind door de haren de laatste kilometers naar San Miguel afgelegd...aldaar stond een heerlijke spaghetti én een camion met 700 snelbouwbakstenen op ons te wachten.... je kunt je wel voorstellen dat we deze nacht als een baksteen in slaap zijn gevallen.....verder nog enkele wist-je-datjes:* ondertussen kunnen we al iets meer dan enkel een pintje bestellen in het Spaans* de plaatselijke bevolking het bekende -pink-omhoog-gebaar ook al aardig onder de knie heeft* dat het hier al een uur hetzelfde liedje is in het internet-café... heerlijk* dat we hier niet te klagen hebben over de stoelgang* dat we heel blij zijn dat het boeleke van Arnout en Linn al meer dan een pakje suiker weegt* dat ook hier voetbal leeft ... (P:yihaa, L:grrrrrr)* dat we hier een prachtig uitzicht hebben over de Cuchumatanes* dat we jullie een dikke zoen geven

00:06 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-03-07

huehue voor de vrienden...

Hola amigos,Na een korte in"burger"ing te Atlanta zijn we twee dagen geleden vlekkeloos geland in Guatemala, het hart van Latino-America. Ondertussen hebben we onze jetlag en Ruby-hamburger zo goed als verteerd en zijn we 5 uur hobbelend en bobbelend ten noordwesten van de hoofdstad aanbeland, in Huehuetenango.Hier logeren we bij Oscar, een jonge kerel die hier een B&B heeft en houdt van reizen en voetbal... De komende week gaat hij ons nog wat Spaans onderrichten en zullen wij hem helpen in zijn B&B. En natuurlijk gaan we van hieruit de streek nog wat verder verkennen, voor we volgende week afreizen naar San Miguel. Abrazos,philies

19:05 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-02-07

zak gepakt!

...toch zijn er nog enkele dingen die er niet in kunnen, zoals jullie super lieve wensen en woorden, het warme (zoniet zweterige) gevoel waarmee we zaterdagnacht 6u00 naar huis fietsten,... Aan iedereen een dikke dankjewel-kus, we vonden het feestje echt geslaagd. Wij zijn er klaar voor, Guatemala here we come!

19:23 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-02-07

Hallo...

Onze voorbereidingen lopen stillekens aan ten einde. De vage ideeën, het afschuimen van interimbureaus en de hoge verwachtingen hebben ondertussen plaats gemaakt voor het échte aftellen (jaja, nog één weekje) ,positieve stress (de leuke variant) en evenhoge verwachtingen.Wij kijken ook zeker en vast uit naar komende zaterdag, waar we met z'n allen nog eens een moveken kunnen placeren en het glas (glaasjes) kunnen heffen.Alvast tot dan/mails

21:20 Gepost door philies in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |